Kapattım kapıyı, ağırdan aldım bu sefer merdivenleri. Yetişme telaşım eksik, bekleyenim yok. Öylesine kapattım kapıyı, çıktım, indim, yürüdüm. Sebepsiz mutluydum, cevaplarını aradığım sorular yoktu.

Sonra tanıdık bir yüz hatırlattı seni. Konuştuk uzun uzun daha çok o söyledi birşeyler, dinledim. Dinledim mi acaba? Tek ortak noktamız sendin, bahsetmedik hiç. Hayat nasıl gidiyordu, hava ne kadar güzeldi. Ayrıldık sonra, hayır o ayrıldı. Arkasından bakakaldım, seni hatırladıp yürürken o. İnsanlar geçiyor, yürüyorlar ağırdan değil hızlı hızlı adımları. Hiçbirşey hatırlamıyorlar, dertleri hayat gailesi. Bende öyleydim biraz önce sonra karşılaştık. Tek ortak noktamız sendin hiç bahsetmedik senden. Aslından birkaç laf söylemek istedik ama sustuk. Söyleyecekleri vardı, bir adım daha yaklaşsaydım fısıldayacaktı kulağıma mutluluk hikayeni. Geri çekildim, hava, su , hayat gailesi oldu cümlelerim.

O, devam etti ama ben orada kalakaldım.

İyileşmeye yüz tutup yeniden kanayan yara gibi. Acı bağımlısı,tuz basmak yaraya. Yeniden yeniden hatırlattı herşey seni. Söylemek istediklerim yok,içimde sakladığım cümlelerim çoktan yol aldı. Nedenler etrafından dolaşıyorum,cevapsız bütün sorularım.

Kaçmak isterken rastladım tanıdık o yüze. İkimizinde tanıdığı yüzler. Yarısı sen diğer yarısı ben...