Bazı insanların gözleri anlatır herşeyi. Seninkiler gibi. Hiç tanımıyorum seni belki yolda giderken çarpıştık. Hiç çarpışmadık da birbirini kaybetmiş iki muhtemel sevgili gibi -ince bir çizgi olan- kader karşılaştırdı bizi. Sanki varolduğumuzdan beri tanışıyormuşuz gibi bakıyor gözlerin. Tanışıyor olmak hafif kalıyor biliyorum! Hafif bi gülümseme ve gözlerin... Her zaman acelecidir adımlarım, hep geç kalanlardanım. Sana da geç kalıyorum!

Belki karşılaşmayacağız bir daha. Aramızda insanlar var ulaşamıyorum sana, sesini duyuyorum, kelimeler çıkmıyor ağızımdan. Kelimelere ne ihtiyaç, gözlerin anlatıyor aslında herşeyi. Şefkatle, tutkuyla bakan gözlerin. İlk fotoğrafını görmüştüm o köşedeki vazonun sağında. Sonraları aklımdaydı hep o fotoğraf, bu kadar kalabalık hayat içinde nasıl bir yalnızlıktı bu!

Kaçtım, aceleci bir adımı esirgedim. Yorgundum, farklıydık. Önemsizdi belkide.

Kader, iki ucu sihirli bir değnek!

İkimizde kaçarken birilerinden ve daha çok kendimizden yollarımız bir gün kesişir diye umuyorum...

S'e.